Fotoproject: De vele gezichten van een postnatale depressie
Verhalen van de deelnemende moeders

How About Mom heeft de tien vrouwen die ik mocht fotograferen geinterviewd. Hieronder staan wat quotes van deze interviews. Ben je benieuwd naar hun hele verhaal, kijk dan op de website van How About Mom

‘Hou nou eens je kop!’ schreeuwde ik boven de wieg. Dat beeld zie ik nu nog voor me: haar grote angstige ogen die me aankeken. Ik was zo gefrustreerd en moedeloos door het huilen, maar het lukte me niet meer om erop te reageren.’

Het meisje in mijn armen vond ik mooi en schattig en ik wíst dat ze mijn kind was, maar zo voelde het niet. Dat moedergevoel, waar iedereen je over vertelt, ontbrak.’

‘Zelfs mensen die heel dichtbij je staan hebben geen idee waar je mee worstelt. Ik kreeg ook vaak het gevoel alsof het een keuze was. Als ik nog één keer iemand hoor zeggen dat ik ‘gewoon de knop om moet zetten’, dan ga ik slaan.’

‘De angst en paniek namen mijn lijf over. Dat voelde bij mij als een soort vuur dat door mijn lichaam trok, naast een gevoel van onrust. Mijn benen trilden, ik begon te hyperventileren, te huilen, kreeg een hoge hartslag. Het voelde of ik zo uit het raam kon springen. Toen wist ik: dit gaat niet goed.’

‘Als ik online naar postpartum depressie zocht, kwamen mijn klachten niet 100% overeen met mijn symptomen waardoor ik het zelf ook niet kon plaatsen. ‘Ik ben niet depressiegevoelig’, zei ik altijd. Ik schaamde me hoe ver het was gekomen en hoe slecht ik me voelde. Maar ik durfde niemand in vertrouwen te nemen en te vertellen hoe het écht met me ging.’

‘Dit is niet mijn kind’, ging door mijn hoofd. Ik had moeite om een connectie te maken met Micah. Ik zorgde wel voor hem maar kon moeilijk bij mijn gevoel komen. Ik deed de dingen die een moeder zou moeten doen maar ik voelde het niet.’

‘Ik heb het zelf veroorzaakt, ik laat dit gebeuren. Dat dacht ik. Maar je kunt er niets aan doen als je ziek wordt. Die gedachten komen niet van jou, het is de depressie die je verschrikkelijke dingen laat denken.’

‘De hele dag was ik angstig voor de nacht die eraan zat te komen. Ik was bang om te slapen én bang om verslaafd te raken aan de medicatie. ‘Mijn lijf is stuk!’ zei ik tegen Aron. Als de kalmeringsmedicatie uitgewerkt was, kwamen de angst en paniek vol terug.’

‘Slapen lukte niet. Ik heb zo vaak Bob wakker gemaakt, terwijl hij zijn slaap ook nodig had om voor Noor te zorgen. Soms was ik zo radeloos dat ik uit het raam wilde springen van paniek. Ik was bang dat ik zou doordraaien. Ik leefde continu in fight-flight-freeze modus.’

‘Het moment waarop het mis ging heb ik als een beeld in mijn hoofd. De jongens waren ongeveer 4 maanden en lagen lekker te brabbelen in de box. Ik zat op de bank vertederd naar hen te kijken en ineens was het gevoel daar: de leeftijd die mijn jongens nu hebben, is de leeftijd die ik had toen mijn moeder werd opgenomen op de psychiatrische afdeling en niet meer thuis zou komen.’

Samenwerken?

Wil jij ook samenwerken aan een taboe-doorbrekend fotoproject? Leuk! Mijn hart gaat sneller kloppen van dit soort fotografie. Neem contact met me op en dan kijken we samen naar de mogelijkheden.